آغوشی که قرار بود پناهِ خستگیهای زندگی باشد، حالا به سوگنامهای بدل شده که در آغوشِ مرگ میتپد. معشوقهاش او را چنان تنگ در بر گرفته که گویی میخواهد با گرمایِ تنِ خویش، جانِ رفته را به متین بازگرداند. این بوسه بر پیشانیِ سردِ وطن، عهدیست که نه با خاک دفن میشود و نه با گلوله از هم میپاشد؛ عشقی که جاویدنام شد.
جاویدنام، متین قربانی.
No comments:
Post a Comment